چشم پرندگان و ساختار اطراف آن با پستانداران متفاوت بوده و حس بینایی آنها بسیار توسعه یافته است . بنابراین کره چشم آنها به طور قابل ملاحظه ای بزرگتر از کره چشم پستانداران است . عنبیه هم بزرگ بوده و کل منطقه باز پلک چشم را پر کرده است .صلبیه یا بخش سفید چشم که خارج از عنبیه قرار دارد به طور طبیعی قابل رویت نیست . عنبیه دارای رنگدانه های زیادی است . برخی از گونه های طوطی سانان دارای عنبیه ای با رنگدانه قرمز یا قهوه ای مایل به قرمز هستند بنابراین چشمانی قرمز رنگ دارند واین قرمزی تا زمانی که فقط محدود به عنبیه باشد طبیعی خواهد بود .

قرمزی چشم در پستانداران هنگامی رخ میدهد که عروق خونی در سطح چشم گشاد و پرخون شده و در صلبیه قابل رویت است . از آنجائیکه صلبیه در چشم پرندگان قابل رویت نیست این امر نمی تواند یکی از علل شایع قرمزی چشم پرندگان باشد . رنگ قرمز در چشم طوطی ها به علت التهاب ملتحمه ( غشای مخاطی اطراف حدقه چشم یا پرده پوشاننده پلک )، غشای چشمک زن (پلک سوم یا پرده شفافی که روی کره چشم را میپوشاند)و یا پلک ها ظاهر می شود.

وقتی که غشای چشمک زن بسته می شود از نیمه بالای canthus میانی ( بخش نزدیک به منقار )، به سمت پایینِ بخش خارجی چشم( canthus جانبی ) حرکت می کند.اگر قرمزی چشم در غشای چشمک زن رخ دهد ، این قرمزی در canthus میانی ظاهر خواهد شد .

قرمزی و ورم ملتحمه می تواند در اطراف حدقه چشم ظاهر شود هرچند که معمولا این قرمزی در حاشیه پلک پایینی بیشتر قابل توجه است . در پرندگان خانگی زمانی که چشم بسته است ، پلک پایینی حرکت می کند . تورم و قرمزی پلک ها در پرندگان شایع است . در این حالت به نظر می رسد که پرنده درد می کشد و ممکن است چشم آسیب دیده را بسته نگه دارد .

جمجمه پرندگان پر از حفره های هوا یا سینوس هایی است که وزن جمجمه را کاهش می دهند( یک سازگاری مورد نیاز برای پرواز کردن ) . این سینوس ها با مجرای بینی در ارتباط هستند و به طور کامل در اطراف چشم گسترش یافته اند .به دلیل این ارتباط ، عفونت دستگاه تنفسی به سینوزیت و بافت های اطراف آن گسترش خواهد یافت. پرندگان مبتلا به سینوزیت به علت التهاب دیواره سینوس یا چرکی شدن سینوس ها ،اغلب دارای چشمانی متورم هستند . در واقع چشم ممکن است تحت فشار قرار گرفته و متورم شود .

قرمز شدن چشم و ساختار اطراف آن بدون هیچگونه علایمی ، در برخی از طوطی ها مخصوصا ککاتیل ها شایع است.طوطی هایی که دچار التهاب چشم و ساختارهای اطراف آن شده اند ممکن است دارای ترشحات چشمی نیز باشند و از آنجائیکه سینوس ها ارتباط بسیار نزدیکی با چشم دارند بسیاری از طوطی ها ممکن است علایم بیماری دستگاه تنفسی فوقانی نظیر آبریزش و ترشحات بینی داشته باشند .

رگهای خونی باریکی(مویرگها) که شبکیه چشم را تغذیه می کنند پشت عنبیه قرار گرفته و بدون بزرگنمایی قابل رویت نیستند . ترومای شدید یا عفونت داخل کره چشم ممکن است باعث خونریزی داخل کره چشم شود که هایفما نامیده می شود در این حالت ممکن است کره چشم همانند یک گوی قرمز رنگ بدون مردمک به نظر برسد .

التهاب ملتحمه و پلک ها ممکن است به علت محرکهای محیطی مانند گرد و غبار ، اسپری و دود رخ دهد . پرندگان به دود سیگار بسیار حساس هستند و باید از کشیدن سیگار در اطراف آنها به شدت خودداری کرد. در صورت امکان محرکهای محیطی را کاهش دهید.اگر این قرمزی بعد از ۲۴ ساعت همچنان ادامه داشته باشد و یا سایر علایم ظاهر شوند، مراجعه به دامپزشک ضروری خواهد بود .

باید مراقب چه علایمی باشیم ؟

*تورم اطراف چشم

*عطسه یا ترشحات بینی

*سستی و بی حالی

*خواب آلودگی بیش از حد ، پرهای ژولیده و پف کرده و قرار دادن سر زیر بال

*بی اشتهایی

*به سختی نفس کشیدن

علت قرمز شدن چشم با توجه به شدت این رنگ ( کم رنگ یا پر رنگ بودن آن ) و اینکه کدام بخش از چشم تحت تاثیر قرار گرفته ، متفاوت خواهد بود . هایفما به علت تروما یا عفونت داخل چشم ایجاد می شود . محرکهای محیطی و یا عوامل عفونی ممکن است باعث تورم ملتحمه و پلک ها شود . تورم ملتحمه همراه با تورم پلک ها و چشم های برآمده از عوامل ثانویه ی بیماری سینوسی و وجود تومور ها هستند .

عوامل احتمالی قرمز شدن چشم :

*عفونت های باکتریایی؛ عفونت ها یکی از شایعترین علل سینوزیت هستند که می توانند هر بخش از چشم را آلوده کنند . انواع متداول باکتری های ایجاد کننده بیماری چشمی عبارتند از : اشرشیاکلی (E.Coli) ، سودوموناس، پاستورلا، اورئوس ، استرپتوکوک و مایکوپلاسما .

*کلامیدیا؛ که به عنوان تب طوطی نیز شناخته شده است.

*عفونت های قارچی؛ آسپرژیلوس قارچی است که به طور طبیعی در محیط پراکنده بوده و می تواند باعث عفونت های شدید سینوسی و چشمی و برآمده شدن چشم شود .عفونت های قارچی با شیوع کمتر عبارتند از : کریپتوکوکوس و کاندیدا.

*عفونت های ویروسی؛ که شامل پارامیکسو ویروس ، پاکس ویروس و هرپس است.

*کمبود ویتامینA ؛کمبود شدید ویتامینA در رژیم غذایی

*سوزش؛ به علت ذرات معلق گرد و غبار ، دود و اسپری

*نئوپلازی( سرطان ) ؛ تومور می تواند در ملتحمه ، غشای چشمک زن ، درون کره یا پشت چشم ایجاد شود .

*اجسام خارجی ؛ اجسامی که در زیر غشای چشمک زن پنهان شده باشند می توانند باعث قرمز شدن چشم شوند

*تروما؛ زخم هایی که به علت گاز حیوانات پستاندار خانگی ، پرندگان دیگر و پرواز به سمت اشیایی نظیر پنجره و یا آینه ایجاد می شود، از علل شایع ترومای چشمی است

*آلرژی؛ واکنش یا حساسیت شدید به گرد و غبار، کپک ها یا گرده ممکن است باعث قرمزی ملتحمه شود .

تشخیص :

دامپزشک بسته به شدت علایم و زمانی که این مشکل ایجاد شده آزمایشهای تشخیصی خاصی را پیشنهاد می کند . قرمزی چشم مزمن (که چندماه یا بیشتر ادامه داشته باشد) یا عود کننده و یا قرمزی چشم همراه با علایم بیماری تنفسی ممکن است به آزمایش های تشخیصی وسیعی نیاز داشته باشد . دادن تاریخچه کاملی از شروع این مشکل در طوطی به دامپزشک، بسیار مفید خواهد بود . خود را برای شرح دادن موارد زیر به دامپزشک آماده کنید :

* این مشکل از چه زمانی آغاز شده است ؟

* آیا سایر علایم تنفسی مانند عطسه و ترشحات بینی وجود دارد ؟

* آیا این قرمزی فقط در یک چشم ظاهر شده ؟ یا در هر دو چشم ؟ یا ابتدا این قرمزی از یک چشم شروع شده و سپس پیشرفت کرده و در چشم دیگر نیز ظاهر شده است؟

* آیا طوطی سر خود را به شدت تکان می دهد یا بیش از حد خمیازه می کشد ؟ این رفتار را اغلب پرندگانی انجام می دهند که به عفونتهای سینوسی مبتلا هستند.

* شرایط چه تغییری کرده است ؟

* نوع رژیم غذایی طوطی شما چگونه است ؟ آیا با پلتها تغذیه می شود ؟

* آیا طوطی شما اجازه دارد که آزادانه پرواز کند ؟ آیا این احتمال وجود دارد که یک آسیب تروماتیک به چشم وارد شده باشد ؟

* آیا این مشکل طوطی شما با روشن کردن دستگاه های حرارتی خانه آغاز شده است ؟

* آیا در اتاق طوطی شما گرد و خاک وجود دارد و طوطی شما در معرض این گرد و غبار قرار گرفته است؟

* آیا طوطی در معرض اسپری و محرک های شیمیایی محیط قرار گرفته است ؟

* آیا به طور بالقوه در مجاورت پرندگان دیگر قرار گرفته است ؟ آیا او را همراه با طوطی هایی که گرد زیادی تولید می کنند ( کاکادو ، کاسکو و یا ککاتیل ) نگهداری می کنید؟

تست های تشخیصی :

* معاینه کامل فیزیکی

* معاینه کامل چشمی

* رنگ آمیزی قرنیه با فلورسئین ؛ برای یافتن زخم های سطحی

* سنجش میزان تولید اشک با روش تست شیرمر؛ با قرار دادن نوار کاغذی خاص در داخل پلک تحتانی، میزان تولید اشک را در حالتهای مختلف اندازه گیری میکنند.

* اندازه گیری فشار چشم با استفاده از تونومتر؛ عفونت داخل چشم باعث کاهش فشار و گلوکوم باعث افزایش فشار چشم خواهد شد .

* معاینه پلک سوم ؛ بی حس شدن چشم با استفاده از داروهای بی حس کننده موضعی اجازه میدهد که پلک برای یافتن اشیای خارجی برداشته شود .

* نمونه گیری از ملتحمه برای کشت میکروبی و قارچی یا سیتولوژی ( سلول شناسی ) ؛ برای مشاهده انواع سلول ها برای تشخیص عفونت و التهاب.

* نمونه برداری از choanal (سوراخی در سقف دهان )؛ برای کشت میکروب

* نمونه برداری از سوراخ یا حفره بینی برای کشت باکتریایی یا سیتولوژی ( سلول شناسی ) ؛ نمونه ها مستقیما بعد از خارج کردن مواد خشک شده و یا شستشوی بینی با محلول نمکی ( سالین ) یا با خارج کردن برخی از سلول ها، به وسیله یک سوزن نازک از سوراخ بینی برداشته می شوند .

*آزمایش CBCیا شمارش کامل گویچه های خون در حجم معین؛ برای تشخیص عفونت، آلرژی یا التهاب و تجزیه و تحلیل پارامتر های بیوشیمیایی سرم خون . مقدار گلبولهای سفید خون در برخی از بیماری ها افزایش می یابد .مشخصه بسیاری از بیماری های واگیردار مانند کلامیدیا و آسپرژیلوس افزایش گلبولهای سفید خون است.

* آزمایش خون ( سرولوژی ) یا نمونه برداری از choanal ؛ برای تشخیص کلامیدیا. این تست واکنش بدن به ارگانیسمهایی که موجب بیماری کلامیدیا می شود ( آنتی بادی ) و یا واکنش نسبت به حضور ارگانیسم های خودی ( آنتی ژن ) را بررسی می کند.

* پروتئین الکتروفورز؛ بررسی پروتئین های خاص منتشر شده در خون توسط بسیاری از بیماری های واگیردار و بررسی حضور یک پروتئین غیر نرمال در بدن و یا فقدان یک پروتئین طبیعی. بررسی انواع پروتئین های افزایش یافته در هر گردش به دامپزشک در تشخیص این بیماری کمک خواهد کرد.

* سرولوژی یا خون آب شناسی؛ برای تشخیص آسپرژیلوس

* رادیوگرافی ( اشعه ایکس )؛ برای تشخیص عفونت های سینوسی و تخریب استخوان. دامپزشک برای ارزیابی کامل به تصاویر متفاوتی از سر نیاز دارد.در این حالت پرنده باید کاملا بی حرکت باشد بنابراین به بیهوشی عمومی نیاز خواهد بود.

* سی تی اسکن؛جزئیات بیشتری از حدقه چشم ، سینوس ها و استخوانها در اختیار دامپزشک قرار می دهد . این تست در مناطق زیادی انجام نمی شود و بهتر است به یک دامپزشک متخصص مراجعه کنید.

* اندوسکوپی ؛ مشاهده choanal(سوراخی در دهان به سمت حفره بینی ) ، گوش و کیسه های هوا به منظور جمع آوری نمونه برای بافت برداری یا کشت میکروب .با مشاهده مستقیم این ساختارها دامپزشک می تواند شدت بیماری را تعیین کرده، نمونه های دقیق بیشتری جمع آوری و یا اجسام خارجی را خارج کند . این روش معمولا توسط یک دامپزشک متخصص انجام میشود.

درمان :

برای قرمز شدن چشم عوامل بسیاری وجود دارد که جهت درمان مناسب ، باید شناسایی شوند.اگر بیماری هایی که می توانند باعث آسیب شدید چشم و سینوس ها شوند مانند آسپرژیلوس و عفونتهای باکتریایی و یا نئوپلازی (سرطان) دلیل قرمز شدن چشم باشند طوطی بایدکاملا بستری شده و تحت درمان درازمدت قرار بگیرد. از سوی دیگر طوطی های مبتلا به بیماری چشمی درصورتی که هیچ علایم دیگری نداشته باشند می توانند به طور سرپایی درمان شوند .

تا زمانی که تشخیص تکمیل شود ممکن است نیاز باشد که علایم ظاهر شده در طوطی درمان گردد مخصوصا اگر مشکل شدید باشد.درمانهای زیر در برخی از موارد( نه در همه موارد ) ممکن است برای پرندگانی که دچار قرمزی چشم شده اند قابل اجرا باشد .اجرای این موارد ممکن است باعث کاهش علایم و آرام تر شدن طوطی شود.

* خارج کردن هر گونه شی خارجی؛ از طریق شستشوی چشم و یا با استفاده از پنس ( انبرک ) باعث تسکین درد خواهد شد .

* درمان با آنتی بیوتیک یا ضد قارچ؛ به دو صورت سیستمیک ( از طریق دهان یا تزریقی ) و موضعی از طریق چکاندن مستقیم آنتی بیوتیک ها به داخل چشم انجام می شود . غالبا این درمان تا چند هفته و در صورت ابتلا به آسپرژیلوس تا ماه ها ادامه خواهد داشت.بسیاری از درمانها ممکن است به صورت تزریقی صورت گیرد .

* پاک کردن حفره بینی و سینوس ها از چرک ها یا ترشحات خشک شده ؛ که معمولا با شستشوی بینی با محلول نمکی (سالین) انجام می شود.اگر مواد خشک شده وجود داشته باشد میتوان با استفاده از پنس (انبرک) آن را خارج کرد.این فرایند گاهی اوقات به بیهوشی عمومی نیاز خواهد داشت.

* عمل جراحی برای خارج کردن تومور؛ تحت بیهوشی عمومی انجام می شود. گاهی اوقات ممکن است تومور به طور کامل خارج شود و بهبودی کامل حاصل گردد که این امر احتمالا فقط در صورت کوچک بودن و خوش خیم بودن تومور اتفاق خواهد افتاد. برای درمان ممکن است نیاز باشد که چشم به طور کامل خارج شود.اکثر سرطانهای چشمی بدخیم و مهاجم هستند .این تومورها بسیار مخرب بوده و نمی توانند به طور کامل خارج شوند.خارج کردن جزئی( خارج کردن بخشی از تومور )به طور موقت طوطی را آرام می کند و بافت خارج شده تشخیص را راحت تر خواهد کرد ( نمونه برداری) .

نکته ۱: بیماری هایی که باعث آسیب شدید حدقه چشم و سینوس ها می شوند مانند نئوپلازی (سرطان) یا آسپرژیلوس(عفونت قارچی)با وجود تلاش برای درمان ممکن است کشنده باشد.

نکته ۲ : اگر طوطی دچار کم آبی شده باشد باید مورد آب درمانی قرار بگیرند که از طریق تزریق زیر پوستی و وریدی صورت می گیرد.


برای سوزش و خارش خفیف ملتحمه و جلوگیری از بروز مشکلات در آینده می توان محیط را با رعایت موارد زیر اصلاح کرد:

* خارج کردن محرکهای محیطی مانند گرد و غبار ، دود سیگار و گرد طوطی.

* مرطوب کردن هوای محیطی که طوطی در آن نگهداری می شود.

* قرار دادن دستگاه تهویه هوا در محیط نگهداری طوطی الزامی است.

* فراهم کردن رژیم غذایی با کیفیت و غنی از ویتامین.

اگر طوطی علایم شدید تری مانند سختی تنفس ، بی حالی و بی اشتهایی از خود نشان دهد ، ممکن است نیاز باشد برای مراقبت ۲۴ ساعته بستری شود .

مراقبت در خانه :

اگر قرمزی چشم طوطی بدون ظاهر شدن سایر علایم ، افزایش یابد ؛ می توانید اقدامات زیر را انجام دهید :

* طوطی خود را به محیطی عاری از گرد و غبار منتقل کنید.

* طوطی خود را در اتاقی جداگانه و به دور از طوطی هایی نظیر ، ککاتیل ، کاکاتو و طوطی خاکستری نگه دارید .

* در اطراف طوطی خود سیگار نکشید.

* هوای محل نگهداری طوطی خود را با دستگاه تصفیه هوا ، تصفیه کنید.

* اگر طوطی شما از گونه های گرمسیری نظیر آمازون و ماکائو باشد باید رطوبت کافی در محیط ایجاد کنید .

* پس از مراجعه به دامپزشک ، تمامی دارو ها را طبق دستور دکتر مصرف کنید . حتی پس از رفع علایم نیز نباید مصرف داروها را قطع نکنید .

اگر بهبودی حاصل نشد به دامپزشک خود گزارش دهید . درصورت وخیم تر شدن قرمزی چشم و ظاهر شدن علایم دیگر ، فورا به دامپزشک خود هشدار دهید .

مترجم : سپیده

منبع : www .parsipet.ir

 خطراتی که طوطی شما را تهدید می نمایند:

دکتر کیهان کاشانچی : مطالبی را که در ذیل مطالعه می فرمایید، صرفا نظرات شخصی اینجانب “دکتر کیهان کاشانچی لنگرودی” می باشد که براساس تجربیات شخصی و با توجه به مباحث علمی مطرح شده است. ضمن اینکه تمامی نظرات سایر دوستان برایم محترم می باشد.

به نکات ذیل جهت نگهداری از طوطی خود دقت نمایید:

۱- کوران هوا، کولر و تغییرات ناگهانی درجه حرارت: زیرا باعث سرما خوردن پرنده شما می شود. دمای مناسب بین ۲۴-۲۶ می باشد.

۲- سیم های برق: به علت علاقه مندی طوطیها به جویدن باعث برق گرفتگی می شود.

۳-حیوانات وحشی: مانند گربه

۴- پرواز کردن در محیط خانه: به علت احتمال برخورد با اشیاء ممکن است باعث شکستگی و ضرب خوردگی بشود.

۵- خودکار: به علت جویده شدن، ممکن است باعث ایجاد مسمومیت با جوهر شود.

۶- قفسهای نامناسب: به علت از بین رفتن پوشش حفاظتی آنها، باعث بوجود آمدن مسمومیت با سرب شود. همچنین رنگهای غیر استاندارد و بدون دوام باعث بروز مسمومیت شود.

۸-روزنامه: به علت خیسانده آن توسط حیوان و سپس جویدن آن، ممکن است باعث بروز مسمومیت بشود.

۹- نور خورشید: به هیچ وجه نباید طوطی ها را به مدت طولانی در معرض آفتاب قرار داد.

۱۰-بخاری: می تواند باعث سوختگی در حیوان بشود.

۱۱- پنکه های سقفی و یا رومیزی.

۱۲- استفاده از اسباب بازیهای غیر استاندارد.

۱۳- هسته میوه ها: مانند آلو و هلو

۱۴- واکسیناسیون و تزریق داروها توسط افراد غیرحرفه ای

منبع : http://www.msdpet.com/Parrot-Bath.html

دکتر کیهان کاشانچی لنگرودی

طول عمر طوطیها:

دکتر کیهان کاشانچی : مطالبی را که در ذیل مطالعه می فرمایید، صرفا نظرات شخصی اینجانب “دکتر کیهان کاشانچی لنگرودی” می باشد که براساس تجربیات شخصی و با توجه به مباحث علمی مطرح شده است. ضمن اینکه تمامی نظرات سایر دوستان برایم محترم می باشد.

یکی از متداولترین سئوالاتی که کسانی که می خواهند اقدام به خریداری طوطی نمایند این سئوال می باشد که طوطی مورد نظرشان چند سال عمر می کند؟

شاید یکی از دلایلی که علاقه مندی به نگهداری طوطی زیاد است این علت می باشد که اغلب ما شنیده ایم که طوطی ها خیلی زیاد عمر می کنند مثلا ۵۰ تا ۹۰ سال.

در بسیاری از کتابها و سایتها هم در مورد طول عمر نژادهای مختلف طوطی ها بسیار خوانده ایم ولی این زمان هر چه هست مربوط به محیط طبیعی زندگی آنها می باشد و اغلب طول عمر طوطی ها در اسارت بسیار کوتاه تر از آن می باشد که ما خوانده و یا دیده ایم.

عواملی که باعث می شود طول عمر طوطیمان در اسارت بیشتر شود عبارتند از:

الف) تغذیه:

یکی از متداول ترین راههای آلوده شده پرندگان خانگی، استفاده از غذاهای باز و به اصطلاح فله ای می باشد که مخصوصا در پرنده فروشیها عرضه می گردد. زیرا این مواد غذایی و اسباب بازیها می تواند به انواع باکتریها و ویروسها و حتی انگلها آلوده باشند و شما با خرید این خوراکها و لوازم، عوامل بیماری زا را به خانه خود بیاورید. بسیاری از افراد مراجعه می نمایند و از اینکه پرنده شان بیمار شده اظهار تعجب می نمایند زیرا اظهار می نمایند که هیچ پرنده ای با پرنده خودشان تماس نداشته و مرتبا جای پرنده خود را تمیز می نمودند.

به عنوان مثال شما تصور کنید که تخمه آفتاب گردان به صورت باز تا به دست شما برسد چقدر می تواند در مراحل مختلف توسط عوامل بیماری زا آلوده شوند:

مثلا وسایل نقلیه (کامیون) که این تخمه ها را از شهری به شهر دیگری حمل می کنند. این کامیونها می توانند قبلا مواد غذایی دیگری را حمل کرده باشند که آنها آلوده باشند و یا محل نگهداری این تخمه ها که ممکن است توسط کبوترها و یا کنجشکها آلوده شوند و یا در مغازه ها توسط گرد و غبار پرندگان آلوده به انواع بیماریها، آلوده گردند.

بنابراین به نظر می رسد بهترین نوع مواد غذایی برای پرنده شما، استفاده از مواد غذایی هستند که استریل شده اند و با دقت بسته بندی شده اند. شاید این مواد غذایی گران تر باشند ولی با توجه به قیمت و رابطه عاطفی که شما با پرنده خود برقرار می نمایید، استفاده از این مواد غذایی در نهایت مقرون به صرفه تر باشند.

از طرف دیگر غذاهای خارجی به طور دقیق و علمی و متناسب با نیازهای انواع طوطی های مختلف، فرموله شده اند و در نتیجه پرنده شما با مصرف این خوراکها می توانند تمامی مواد غذایی مورد نیازشان را دریافت نمایند. یکی از مهمترین علت آن تغذیه نامناسب طوطی توسط صاحب خود می باشد. خیلی از افراد تنها به طوطی خود تخمه آفتاب گردان می دهند و به طور نامنضم میوه و فکر می کنند که با آنها تمامی مواد غذایی مورد نیاز پرنده را در اختیارش قرار داده اند.

همچنین علاوه بر مواد غذایی می بایست به میزان مناسب از انواع ویتامینها و مواد معدنی بصورت خوراکی و یا محلول در آب استفاده نمود. متاسفانه بسیاری از دارندگان پرندگان خانگی برای تامین ویتامینها از شربت های مولتی ویتامین اطفال استفاده می نمایند که بدیهی می باشد این داروها برای پرندگان فرموله نشده اند و همچنین تعیین میزان دقیق مصرف آنها بسیار مشکل می باشد. در نتیجه بهترین منبا تامین ویتامینها و مواد معدنی استفاده از ویتامینهایی می باشد که مخصوص پرندگان خانگی تهیه می شوند.

برای تعیین یک رژیم غذایی مناسب برای طوطی خود در درجه اول می بایست توجه نمایید که چه نوع طوطی را نگهداری می نمایید. خوشبختانه برای انواع طوطی ها، غذاهای اختصاصی آماده وجود دارد. من در زیر رژیم غذایی که برای نگهداری کاسکوی خودم مورد استفاده قرار می دهم را به عنوان مثال ارائه می نمایم: ( این رژیم غذایی بر اساس محصولات دو شرکت ورسله لاگا و تابرنیل تهیه شده است.)

غذا و آب پیشنهادی در طول یک ماه برای طوطی کاسکو
غذای اصلی اول	غذای روزانه Prestige Premium-African Parrot ورسله لاگا
غذای اصلی دوم	ترکیبی کاملا پخته شده از ذرت، لوبیا، نخود و عدس حداقل ۳ بار در هفته
غذای کمکی	ترکیبی از تخم مرغ پخته شده و هویج خام رنده شده، ۲ بار در هفته
غذاهای تشویقی	خوراک خوشه ای ورسله لاگا، Nutribird P15، بیسکویت ورسله لاگا Orlux Egg Food،Noodle Mix
سبزیجات	هویج، جعفری و ریحان
میوه	انواع میوه های فصل مخصوصا سیب
تنقلات	ترکیبی از بادام هندی، بادام درختی، پسته، فندق، گردو و بادام زمینی
مواد غذایی فصلی	بلال، پسته خام، گردو خام، فندق خام و …
مواد غذایی متفرقه ۱	استخوان ران مرغ پخته شده، فلفل، سیب زمینی پخته شده، نان، برنج آب پز، عسل و بیسکویت مادر
مواد غذایی متفرقه ۲	پفک، چیپس، سیب زمینی سرخ شده، یکبار در هفته به مقدار خیلی کم
مواد معدنی	Mineral Block یا Mineral Mix یا mineral clay bloc
خاک و سنگریزه	حداقل ماهی یکبار Grit with coral آزادانه در اختیار طوطی

آب خالص جوشیده شده در زمان های عادی	هفته اول	آب حاوی TABERNIL TOTAL سه تا پنج روز متوالی
	هفته دوم	آب خالص
	هفته سوم	آب حاوی TABERNIL AD3E و TABERNIL COMPLEJO Bو TABERNIL CALCIO سه تا پنج روز متوالی
	هفته چهارم	آب خالص
آب خالص جوشیده شده در زمان تو لک روی	هفته اول	آب حاوی TABERNIL MUDA هفت روز هفته
	هفته دوم	آب حاوی TABERNIL MUDA هفت روز هفته
	هفته سوم	آب حاوی TABERNIL CALCIO هفت روز هفته
	هفته چهارم	آب حاوی TABERNIL MUDA هفت روز هفته

ب) تمرینات بدنی:

یکی از مهمترین عواملی که باعث افزایش عمر طوطی ها می گردد، تشویق کرن پرنده به انجام تمرینات بدنی می باشد. اولین اقدام در این رابطه تهیه قفس مناسب برای نژاد طوطی خود می باشد. قفس مناسب می بایست به گونه ای باشد که پرنده شما بتواند براحتی در آن بال بزند و بتواند تحرک کافی داشته باشد. همچنین اگر پرنده شما رام می باشد می بایست مرتبا آنرا از قفس بیرون آورد و آنرا مجبور به پرواز نمود.

ج) نظافت و بهداشت:

همیشه پیشگیری بهتر از درمان می باشد. نظافت مرتب قفس و ضدعفونی نمودن دورهای آن توسط مواد ضدعفونی کننده مجاز که توسط یک دکتر دامپزشک می تواند به شما معرفی گردد می تواند در پیشگیری از بروز بسیاری از بیماریها موثر باشد. همچنین استفاده از داروهای ضد انگل داخلی و خارجی می تواند بسیار کمک کننده باشد.البته می بایست به این نکته توجه داشته باشید که قبل از استفاده از این داروها با یک دکتر دامپزشک مشورت نمایید. یکی از مهمترین نکاتی که باعث سلامت پرنده می شود، استحمام مرتب هفتگی می باشد. این عمل می تواند توسط یک آب پاش و با آب ولرم معمولی نیز انجام شود ولی بهترین راه استحمام، استفاده از مواد شوینده مخصوص پرندگان می باشد.

د) معاینه و پیشگیری و پیگیری درمان:

طوطی ها هم مانند انسانها نیاز به مراقبت های بهداشتی و پزشکی دارند. معاینات مرتب و دوره ای توسط یک دکتر دامپزشک مجرب می تواند به پیشگیری و یا در صورت نیاز به روند درمان طوطی شما کمک بسیار زیادی نماید.همیشه درمان را زیر نظر یک دکتر دامپزشک انجام دهید زیرا بسیار مشاهده نموده ام که افرادی که هیچ تخصصی در این رابطه ندارند اقدام به تجویز آنتی بیوتیکهای نا متناسب با بیماری می نمایند و همچنین چندین برابر میزان مجاز به پرنده دارو می دهند که خود می تواند باعث مرگ و یا کاهش طول عمر پرنده گردد.

ه) رسیدگی و محبت:

طوطی ها پرندگان اجتماعی می باشند. در نتیجه اگر اقدام به خریداری آنها می نمایید (مخصوصا اگر بخ صورت انرادی نگهداری می نمایید) می بایست به اندازه کافی برای ان وقت بگذارید. استفاده از اسباب بازی های مختلف می تواند در این زمینه بسیار کمک نماید.

و) جلوگیری از انتقال عوامل بیماری زا:

یکی از مهمترین راههای انتقال بیماری به پرنده شما، تماس مستقیم و یا غیر مستقیم طوطی شما با یک پرنده آلوده می باشد. بردن پرنده خودتان به یک پرنده فروشی آلوده، خرید مواد خوراکی و یا اسباب بازیهای از یک پرنده فروشی آلوده، رفت و آمد زیاد به مکانهای آلوده و … می تواند باعث آلوده شدن پرنده شما بشود بدون آنکه خود متوجه آن شوید.یکی از مهمترین راههای آلوده شدن پرنده شما در منزل، عدم شستشوی مناسب دست و یا چاقو می باشد مخصوصا بعد از تماس با مرغ و یا پرندگان دیگر می باشد. معمولا ما به این نکته توجه نمی نماییم که بعد از پاک کردن مرغ می بایست دست و یا چاقویمان را به خوبی و با ک فراوان شستشو نماییم. سپس با همان دست که آلوده به عوامل بیماری احتمالی که روی بدن مرغ است اقدام به نوازش طوطی و یا تعویض آب و غذایش می نماییم و یا با همان چاقویی که خوب نشسته ایم اقدام به برش یک کیوه مثلا سیب می نماییم .

http://www.msdpet.com

دکتر کیهان کاشانچی لنگرودی

(Self feather plucking) پرکنی:

دکتر کیهان کاشانچی : مطالبی را که در ذیل مطالعه می فرمایید، صرفا نظرات شخصی اینجانب “دکتر کیهان کاشانچی لنگرودی” می باشد که براساس تجربیات شخصی و با توجه به مباحث علمی مطرح شده است. ضمن اینکه تمامی نظرات سایر دوستان برایم محترم می باشد.

عارضه ریزش پرها یکی از مهمترین بیماریهای طوطی سانان می باشد، بطوریکه یکی از متداولترین نگرانیهای علاقه مندان اینگونه پرندگان را تشکیل می دهد. در واقع این بیماری علت مراجعه بسیاری از دارندگان طوطی ها را به دامپزشک تشکیل می دهد.

بر خلاف باور عمومی که عارضه ریختن پرها را تنها بدلایل عوارض عصبی می دانند، عوامل بسیاری می تواند باعث این مشکل در پرنده شود. در واقع در اکثر موارد ترکیبی از چند عامل باعث ریزش پرها و حتی عارضه پرکنی می شود. به این معنی که بسیاری از عوامل عصبی که طوطی ها دچار آن می شوند در اصل به علت یک بیماری دیگر می باشد که باعث عصبی شدن حیوان شده است.

علل ریزش پرها:

۱-عوامل تغذیه ای: این عارضه به همراه بیماریهای سیستماتیک باعث بروز علائم که بصورت خطوط افقی بر روی پرها دیده می شوند. در اثر کمبود انواع ویتامینها، اسیدهای آمینه ضروری و کلسیم و فسفر می تواند باعث رشد ناقص و غیر طبیعی گردد. اینگونه پرها به راحتی می شکنند. همچنین این عوارض می توانند باعث بروز استرس در طوطی ها گردند.

۲- انگلهای خارجی: یکی از مهمترین علت پر کنی، انگلهای خارجی تشکیل می دهند که شامل جرب ها(جربهای اپیدرموپتید) و شپشها می باشند که باعث بروز آسیب به خود پرها و خارش شوند. همچنین دو جرب دیگر وجود دارد که یکی از آنها درمانیسوس یا همان جرب قرمز می باشد و دیگری اورنیتونیسوس است که هر دوی آنها خون خوار بوده و باعث آزوردگی جانور می باشد. باید به این نکته توجه داشت که درمانیسوس تنها در هنگام شب فعال می باشد و اقدام به خونخواری می کنند و در طول روز در نواحی نزدیک طوطی مخفی می شود، در نتیجه نمی توتن آنها را در طی روز مشاهده نمود ولی جرب اورنیتونیسوس در کل روز بر روی بدن پرنده زندگی می کنند. پرنده هم بدلیل احساس خارش و هم عصبی شدن، باعث عارضه پرکنی می شود.

۳- انگلهای داخلی: یکی از مهمترین انگلهای داخلی می توان به ژیاردیا اشاره نمود.

۴- جراحات پوستی: درماتیتها، زخم ها، اروزیون ها و عوامل التهابی می تواند باعث ریزش پرهای ناحیه گردند و در پاره ای از موارد باعث کندن پرها توسط خود پرنده و یا تحریک سایر طوطیهای هم قفس شود. .

۵- عوارض مربوط به تولید پوسته و پودر: البته می بایست به این نکته توجه داشت که تولید پودر تا حدی در برخی از نژادها مانند کاسکو و کاکادوها طبیهی است و اگر وجود نداشته باشد نشانه یک بیماری مهم به نام عفونت سیرکوویروسی می باشد. افزایش تولید پوسته هم می تواند به علت خشک و فلسی بودن پوست به علت وجود دستگاهای حرارتی ، عدم حمام دادن، کمبود ویتامینها مخصوصا ویتامین آ، عفونتهای ثانویه باکتریایی، ویروسی و قارچی مانند کاندیدیا و آسپرژیلوس رخ دهد.

۶- درگیریهای اندام داخلی و بیماریهای ویروسی و باکتریایی: از جمله این عوامل می توان به کولیک، بیماری اتساع پیش معده، التهاب کیسه های هوایی، کم کاری تیروئید و بیماریهای تولید مثلی اشاره نمود. همچنین در اثر بیماری پسیداکوزیس که باعث افت کیفیت پرها گردد.

۷- عوامل ژنتیکی: از جمله این عوامل می توان به رشد غیر طبیعی پرها به طور ژنتیکی اشاره نمود.

۸- آلرژی: طوطی ها هم میتوانند مانند انسها به برخی از عوامل محیطی به صورت تنفسی، تماسی و یا تغذیه ای حساسیت داشته باشند که می تواند فصلی و یا دائمی باشد.

۹- مسمومیت با فلزات سنگین: از مهمترین اینگونه مسمومیتها می توان به مسمومیت با سرب اشاره نمود که می تواند در اثر زنگ زدن میله های قفسهای بدون کیفیت و یا در اثر خوردن روزنامه ها رخ دهد.

۱۰- اصلاح نامناسب پرها: این عارضه بیشتر به دلیل قیچی کردن نامناسب پرها توسط افراد غیرحرفه ای رخ می دهد. در نتیجه آن لبه های پرها نامنظو می باشد که می تواند باعث تحریک خود حیوان و یا سایر پرندگان هم قفس جهت کندن پرها گردد.

۱۱- آسیب دیدن توسط سایر پرندگان: این عارضا می تواند بیشتر در هنگامی دیده می شود که طوطی های غیر هم نژاد با هم در یک قفس نگهداری شوند مثلا در هنگام جابه جایی. همچنین توسط طوطی هایی که با هم جفت نمی باشند حتی اگر نر و ماده باشند.

۱۲- عوامل تولید مثلی: در برخی از نژادهای طوطی ها مانند طوطیهای برزیلی (مرغ عشقها) برای آشیانه سازی، اقدام به کندن پرها می کنند.

۱۳- عوامل محیطی یا همان استرس: اینگونه عوامل را می توان بعنوان مهمترین و شناخته ترین عامل جهت کندن پرها توسط خودش اشاره نمود. از جمله این عوامل می توان به تغییر محل زندگی پرنده، در هنگام جا به جایی پرنده، استرسهای محیطی مانند جدا کردن جفت، اسباب بازیها و یا آینه، صداها، اشیاء و بدرفتاریها و … اشاره نمود.

پیشگیری:

بی شک مانند تمامی بیماریهای دیگر، بهترین روش، پیشگیری از بوجود آمدن عارضه پرکنی می باشد. روشهای پیشگیری از بروز پرکنی بسیار ساده تر از درمان این بیماری می باشد، چه بسیار از بیماریهای پرکنی که حیوان به هیچ وجه بهبود نیافته و تا حد خودکشی پیشرفت نموده است.

بطور کلی روشهای پیشگیری بصورت ذیل طبقه بندی می شود:

۱-قفس: استفاده از قفس استاندارد بصورتیکه از موادی ساخته شده باشد که رنگ میله های آن به راحتی خراشیده نشده و زنگ نزند. همچنین می بایست به طور مرتب قفسها و ظرفهای آنهارا را با مواد ضدعفونی کننده (در صورت نبود آن از بخارشوی) کاملا پاکیزه نمود. چوب نشیمنگاه را در صورت جویده شدن، تعویض کرد. بهتر می باشد قفس طوطیها هر چند سال یک مرتبه با یک قفس جدید جایگزین نمود. همچنین اینگونه قفسها از بسیاری از عوارض ناخواسته مانند انگلهای خارجی و جراحات پوستی جلوگیری می کند.

۲- تغذیه: طوطی ها برای رشد و نمو و درآوردن پرهای طبیعی و سالم به کلیه دسته های مواد غذایی نیاز دارند که در محیط طبیعی کلیه مواد ضروری مورد تیاز را از منابع مختلفی تهیه می نمایند. این مواد عبارتند از: ویتامینها، پروتئینها واسیدهای آمینه ضروری، مواد معدنی، عناصر کمیاب ، هیدراتهای کربن و چربی ها

در اسارت می بایست تمامی این مواد را در حد مناسب در اختیار طوطی قرار داد. در نتیجه برخلاف نظر بسیاری از دارندگان طوطیها تنها تخمه و یا ارزن به هیچ وجه کفایت نمی کند.

۳-بیماریها:همانطور که قبلا اشاره شد برخی از بیماریها بطور اولیه (مستقیما) و یا بطور ثانویه (بوجود آوردن استرس) باعث بروز عارضه پرکنی می گردند. واکسیناسیون مرتبف منظم و کامل در مورد پرندگانی که در معرض خطر ابتلا قرار دارند مانند پرندگانی که صاحبانشان با پرندگان آلوده زیاد در تماس هستند (مانند صاحبان پرنده فروشیها و یا دکترهای دامپزشک)، پیشگیری از آلودگی های انگلی مانند تجویز دوره ای لوامیزول ، جلوگیری از قرار گرفتن طوطی از کوران هوا و سرد و گرم شدن متناوب، مراجعه مرتب به دکتر دامپزشک جهت چکاپ کامل پرنده، عدم درمانهای خودسرانه و یا توسط افراد غیر متخصص، طی کردن کامل دوره درمان پس از بروز یک بیماری و رعایت سایر عوامل از ای دست، می تواند از بروز عارضه پرکنی جلوگیری نماید.

۴- استرسها: استرسها از جمله مهمترین عوامل در بروز عارضه پرکنی محسوب می شوند که اگر عامل اصلی پرکنی باشند (یعنی مثلا در اثر بیماری ها نباشد) درمان آن بسیار مشکل و گاهی بعید به نظر می رسد. در نتیجه می بایست به نکات ذیل دقت نمود تا طوطی ها دچار عارضه پرکنی ناشی از استرس نشوند.

۴-۱) تغییر محل نگهداری: گاهی اوقات پس از انتقال طوطی از یک محل به محل دیگر دچار استرس می شوند مانند سفر های طولانی و یا ارسال طوطی توسط فروشندگان از شهری به شهر دیگر. برای پیشگیری در اینگونه موارد توصیه می شود حتما از آرام بخشها یا همان آنتی استرسها قبل از حرکت و تا یک الی دو روز بعد از سفر استفاده شود.

۴-۲) دستی کردن طوطی ها: یکی از مهمترین علل پرکنی، عدم توجه صاحب طوطی پس از رام و دستی کردن حیوان می باشد. زیرا طوطی سریعا به صاحب خود وابسته می شود و دوست دارد مرتبا از قفس بیرون بیاید و با صاحب خود بازی کند. دستی کردن طوطی بسیار لذت آور است، ولی اگر شما می دانید که در آینده نمی توانید زیاد به طوطی خود توجه نمایید، بهتر می باشد که طوطی را به اصطلاح زیاد لوس ننمایید.

۴-۳) دور کردن طوطی از عواملی که باعث ترس و استرس حیوان می گردد: مانند دور کردن طوطی از عوامل گرمایشی، صداهای بلند، نورهای زیاد و متحرک (مانند رقص نورها)، اجتناب از نزدیک شدن افراد و یا لوازمی (مانند اسباب بازی خود طوطی و یا میوه کاج) که طوطی از آنها به هر دلیلی می ترسد و عواملی مانند آن.

درمان پر کنی:

مهمترین استراتژی در درمان پرکنی، پیدا کردن عامل اصلی بیماری می باشد. متاسفانه بسیاری از افراد خودسرانه اقدام به درمان این عارضه می نماییند بدون آن که بدانند طوطی به چه علت دچار پرکنی شده است. بطور مثال طوطی پرهای خودش را به علت استرس می کند ولی برای درمان از اسپری ضد انگل استفاده شده است!!!!!!!!!!! طبیعی می باشد که هیچوقت این طوطی بهبود نمی یابد.در نتیجه اگر عامل اصلی پرکنی بیماریهای باکترییایی، ویروسی و یا انگلی می باشد حتما باید آنهارا زیر نظر یک دکتر دامپزشک درمان نمود.

جدا پیشنهاد می کنم جهت استفاده از آنتی بیوتیکها و ضدانگلها (بخصوص ضد انگلهای داخلی مانند آیورمکتین، لوامیزول و پرانزیکوآنتل) حتما و حتما با یک دکتر مشورت نمایید. متاسفانه من خودم زیاد مشاهده کرده ام که افرادی که خود را ماهر می دانند و در واقع هیچ اطلاعی از داروی مورد نظرشان ندارند، اقدام به تجویز دارو می نمایند ولی اصلا نمی دانند که آن دارو را اصلا باید با چه دوزی و به چه مدتی استفاده نمایند. در بسیاری از موارد کسانی که یک دارو را تجویز می نماییند، اصلا قادر به خواندن متن انگلیسی روی ان نمی باشند. روزی یک نفر به من زنگ زد و گفت که ۲۰ روز پیش، کاسکواش که ۴۰ کلمه حرف می زد، دچار اسهال شده بود. صاحب پرنده می گفت اسهالش ابتدا خوب شده ولی دوباره اسهال برگشته و علاوه بر آن پرنده اش خشک شده و نمی تواند پنجه هایش را باز کند و روی چوب بشیند. متاسفانه یکی از پرنده فروشی ها به او داروی انروکین ( یا همان انرفلوکسازین) داده بود. پرنده فروش گفته بود هر روز یک درب بطری حاوی دارو در ظرف آب پرنده بریزد، آنهم به مدت دو هفته!!!!!!!!!!!!! به معنی واقعی کلمه برق از کلم پرید. خوب دیگر برای این پرنده چه می شود کرد. در نتیجه به صاحب پرنده گفتم که لطفا به همان پرنده فروش جهت درمان مجدد پرنده اش مراجعه نماید.

همانطور که می دانید تجویز بیش از حد یک آنتی بیوتیک و یا یک ضدانگل خود می تواند باعث بروز مسمومیت و یا صدمات کلیوی و کبدی گردد. البته ممکن است گاهی همان لحضه عوارض آن مشاهده نشود ولی صدمات ناشی از آن مدتی بعد باعث مرگ طوطی گردد و شما بگویید که طوطی من بدون هیچ دلیلی یک مرتبه مرد!!!!!!!!!در مقابل تجویز دارو با دوز کمتر از حد و یا تعداد روزهای کمتر از یک آنتی بیوتیک می تواند علاوه بر نتیجه نگرفتن از درمان، باعث بروز مقاومت دارویی گردد. در نتیجه در آلودگیهای بعدی، دیگر آن نوع انتی بیوتیک بر روی آن بیماری خاص دیگر موثر نیست.

درمان پرکنی ناشی از استرس:

درمان عارضه پرکنی ناشی از استرس، ممکن است به سادگی و در زمان کوتاه انجام نگیرد. در نتیجه صبر و داشتن حوصله زیاد یکی از اساسی ترین شرط درمان می باشد زیرا ممکن است پروسه درمان ۳ تا ۶ ماه و حتی گاهی تل ۱ سال نیز به درازا بکشد. به همین دلیل همیشه پیشگیری بهتر از درمان می باشد.

۱- یافتن عامل اصلی :

مهمترین اقدام در درمان پرکنی ناشی از استرس، یافتن علت اصلی بروز استرس است. سایر درمانها مانند ایتفاده از داروی آنتی استرس، گردنبندها و یا اسپرهای ضد پرکنی تنها می توانند به روند بهبودی، کمک کنند ولی به هیچ وحه به تنهایی موثر نیستند.

تنها خود شما میتوانید به دکتر دامپزشک کمک نمایید تا علت اصلی استرس را پیدا نماید:

آیا محل زندگی طوطی را تغییر داده اید؟

آیا آرامش طوطی به هم خورده است بطور مثال میزان خواب طوطی کم شده است؟

آیا به تازگی ان را خریداری کرده اید و از صاحبش جدا نموده اید؟

آیا طوطی و یا حیوان خانگی جدیدی خریداری نموده اید و طوطی شما دارد به آن حسادت می کند؟

آیا طوطی را به سفر برده اید و یا از شهری دیگر خریداری کرده اید؟

آیا به او بی توجهی نموده اید مثلا دیگر از قفسش بیرون نمی آورید و یا با طوطی بدرفتاری می نمایید؟

آیا کسی از افرادی که پرنده دسترسی دارند، موجب استرس او می گردند؟

آیا وسیله ای که به آن عادت نداشته را یکمرتبه در اختیارش قرار داده اید؟ مانند اسباب بازیها، آینه و یا حتی تعویض قفس.

آیا وسیله ای که به آن عادت داشته را از او گرفته اید؟ مانند اسباب بازیها، آینه و لوازمی از این قبیل

در نتیجه پس از یافتن عامل اصلی، می توانید شرایط را به حالت قبلی برگردانید و یا تا حد زیادی آن عامل استرس زا را بر طرف نمایید.

۲- استفاده از آنتی استرسها:

اینگونه داروها باعث آرام شدن حیوان می شوند. در نتیجه پرنده دیگر پرهای خود را نمی کند و یا کمتر می کند. ولی همانطور که قبلا نیز اشاره شد، به تنهایی نمی تواند باعث بهبودی طوطی گردد.

۳- استفاده از اسپری های ضد پرکنی:

اینگونه اسپری ها با ایجاد طعمی که برای پرنده غیر قابل تحمل می باشد، باعث جلوگیری از کندن پرها می شوند. مانند آنتی استرسها، اینگونه مواد هم نمی تواند به تنهایی باعث درمان طوطی گردند و به محض قطع اسپری، پر کنی دوباره شروع می شود.

۴- استفاده از گردنبندها:

اینگونه گردنبندها که به اصطلاح کردنبند الیزابت نیز گفته می شود می تواند باعث جلوگیری از کندن پرها می شود. هرچند که به نظر من خود این گردنبند باعث استرس بیشتر طوطی چه در زمان نصب کردنبند و چه بعد از ان می شود. ( من خودم هیچگاه توصیه نمی کنم)

۵- درمانهای حمایتی:

مانند تجویز مولتی ویتامینها، مواد پروتئینی و اسیدهای آمینه، مواد معدنی مخصوصا کلسیم و فسفر و عناصر کمیاب. اینگونه مواد علاوه بر حمایت طوطی در طول دوره درمان، باعث رشد مجدد و سالم پرها می گردند. همچنین اسپری کردن آب بر روی پرها البته بطوری که زیاده روی نشود.

۶-استفاده از لوازم جانبی:

مانند استفاده از اسباب بازیها، تلوزیون یا رادیو و … که باعث سرگرم شدن طوطی شوند.

منبع : http://www.msdpet.com

دکتر کیهان کاشانچی لنگرودی

تدابیر و پیش بینی های قبل از خرید کاسکو

همواره پدید اوردن شرایط مطلوب برای حیوان خواه پرنده باشد یا پستاندار . یا ماهی …کار اسانی نیست . حیوان بایستی استحقاق داشتن شرایط مطلوب خود را دارا باشد زیرا به خواسته خود نزدتان نیامده بلکه شما او را طلب نموده اید. نیاز به جای مناسب نگهداری صحیح اسباب بازی های مختلف غذاهای مناسب و توجه زیاد دارد .تمامی اینها به صرف وقت صبر و مصرف هزینه خرید دارد.یادتون نره که طوطی یک جانور وحشی محسوب میشود و جانور وحشی بایستی با ظرافت خاصی به انسانها و محیط جدید خود عدات داده شود.

برای انکه قادر به اظهار نظر صحیح درباره این امر باشید که ایا شرایط مناسب جهت نگهداری و خریداری کاسکو را دارا هستیید به سوالات زیر با دقت پاسخ دهید

تنها رمانیکه سوالات زیر را واقعا و ازصمیم قلب مثبت جواب گویید طوطی جانور مناسبی برایتان خواهد بود.

۱٫ ایا به این امر واقفید که طوطی ها طبیعتا جانورانی اجتماعی و باهوش بوده و به همجوار بودن با طوطی همنوع که خود انتخاب کرده اند یا در صورت نگهداری انفرادی بدون قید و شرط به انسانی جایگزین همدم و جفت خویش نیازمندند؟تنهایی پرنده موجب بیماری و افسردگی و غصه خوردنش خواهد شد. متاسفانه معمولا انسانها ناخود اگاه پس از مدتی مثلا ۱ یا دو سال نسبت به طوطی خود اندکی بی تفاوت می شوند و هم مقدار کم بی توجهی باعث زجر کشیدن و از بین رفتن طوطی می شود. باید برای تمام عمر توانایی نگهداری و نزدیکی زیاد را داشته باشید.

۲٫ ایا شاغل بوده و روزانه بیش از ۶ساعت از خانه دور هستید؟ اگر جواب شما مثبت است طوطی تنها و بزرگ مناسب شما نیست. اما اگر خیلی تمایل دارید و می توانید کاملا صحیح نگهداری کنید انتخاب یک جفت طوطی بزرگ کار شما را راحت می کند زیرا هنگاهی که شما خانه نیستید طوطی حصله اش سر نمی رود. البته کنار این یک جفت هم باید اعضای خانواده تان باشند تا در سکوت خانه حصله شان سر نرود و تبدیل به طوطیهای افسرده نشوند.

۳٫ ایا فرزندان یا سایر اعضا خانواده تان بقدر کافی در مورد برخورد با جانور می دانند و یا اصولا تمایلی بدان دارند؟

۴٫ اگر مستاجر هستید ایا از طرف صاحبخانه مجاز به نگهداری جانور خانگی می باشید؟ طوطی با صدای بلند خود احیانا موجب ناراحتی همسایگان شما را فراهم می اورد البته این امر تنها در مراحل اولیه نگهداری و قبل از خوگیری پرنده ملاحظه می شود. گفتنی است کاکادو همیشه حتی هنگام اهلی بودن هم جیغ بلند می زنه.

۵٫ ایا میدانید که برخی از طوطی ها طول عمری به اندازه ادمی و حتی بیشتر دارند ؟ایا بدان واقفید که طوطی ها برخی مواقع رفتاری نظیر بچه ها داشته و هرگز بالغ و اگاه مانند یک انسان نمی شوند؟ بنا براین مجازات نمودن انها جر اثر سو ترسیدن و بوجود اوردن عدم اطمینان حاصل دیگری نخواهد داشت

۶٫ ایا امکان سپردن پرنده هنگام رفتن کوتاه مدت به مسافرت . مرخصی . ماموریت . بستری شدن . و…که موجب غیبت شما شود برایتان میسر است؟

۷٫ ایا شخصی هستید که وقت خود را بیشتر و با تمایل در منزل سپری می سازید؟ یعنی می توانید در روز دستم کم ۷ ساعت کنار طوطی باشید؟ البته بعضی از طوطیان بزرگ مانند کاکادوها یا کاسکوها وقتی اهلی می شوند حتی طاقت دوری ۲ ساعته صاحب خود را ندارند و خیلی زود به بیماری خطرناک پرکنی مبتلا و گرفتار می شوند.

۸٫ ایا تحمل فضله پرنده را دارید ؟ و روزانه تعدادی پر های ریز و درشت از انها جدا می گردد. انها باقیمانده خوراک خود را انداخته و جویده های شاخه درختان را به زمین میریزند بایستی قادر به تحمل تمامی اینها بدون ناراحتی بوده و در صدد اموزش و تربیتهای انسانی برنیایید.

۹٫ ایا می توانید طوطی خود را بیش از مبل و کامپیوتر و دیگر اساسیه منزل دوست بدارید؟ همه اینها در خطر منقار قوی پرنده بوده و طوطی ذاتا پرنده ایست جونده و این امر جز اشتغالات روزمره او میباشد

۱۰٫ می توانید طوطی خود را حتی اگر استعداد حرف زدن نداشته باشد و یا اصولا مایل به تقلید صدا نباشد دوست بدارید؟

منبع : http://forum.patoghu.com/thread109355.html

بسیاری از مردم فکر می کنند که طوطی ها ، کودکان را به عنوان یک انسان نابالغ تشخیص می دهند در حالی که این مورد ممکن است در برخی از طوطی ها صادق باشد . درست مانند یک سگ شکاری که ممکن است نسبت به یک سگ تریر کوچک، در مقابل کودکان خشونت بیشتری از خود نشان دهد، به نظر می رسد برخی از طوطی ها ، کودکان را به عنوان موجودات خطرناک به رسمیت شناخته باشند که باید از آنها دوری شود و یا به عقب رانده شوند .

اگر به دو مورد زیر توجه کنید این احساس را کاملا درک خواهید کرد :

* کودکان می توانند طوطی ها را دچار وحشت کنند ؛ سطح انرژی بالای آنها ، باعث شده که بسیار فعال باشند و تمایل زیادی به انجام حرکات سریع و صحبت کردن با صدای بلند و جیغ مانند داشته باشند .

* کودکان می توانند خطرناک باشند ؛ بدون آموزش مناسب برای داشتن رفتارهای قابل قبول در اطراف طوطی ، آنها اغلب ، سهوا به این مخلوقات آسیب می رسانند . این کودکان زیبا با نزدیک شدن بیش از حد ، از دید یک حیوان طعمه مانند طوطی بسیار ترسناک خواهند بود و همه ما می دانیم که بهترین دفاع طوطی در مقابل این حرکت ، حمله است .

 

نکاتی برای بهبود تعامل طوطی و کودکان

* با آموزش و نظارت افراد بزرگسال، شما می توانید اطمینان حاصل کنید که فرزندان شما می دانند زمانی که در اطراف طوطی هستند چگونه باید عمل کنند ؛کودکان نیاز دارند که برای تشخیص سطح آرامش طوطی ، حالات و رفتار آنها را مشاهده کرده و علایم را بشناسند . با کسب این شناخت و احترام گذاشتن به حد و مرزهایی که طوطی برای خود مشخص کرده است ، آنها اشتباهاتی نظیر نوازش کردن یک طوطی ناراضی را مرتکب نخواهند شد . 

* فرزندان خود را منبع دست یابی غذاهای مورد علاقه طوطی کنید ؛آنها باید هر زمان که به قفس نزدیک می شوند یک تکه غذای مورد علاقه طوطی ( مانند تخمه آفتاب گردان) را به او بدهند . طوطی یاد خواهد گرفت که با خوشحالی منتظر نزدیک شدن آنها به قفس باشد. آنها باید تخمه را بوسیله یک قاشق به سمت طوطی ببرند. کودکان می توانند اینکار را به راحتی انجام دهند و طوطی نیز دچار وحشت نخواهد شد. شما باید طوطی را با لبخند تشویق کرده و زمانی که جایزه را گرفت او را با مهربانی تحسین کنید .

* واکنش اعضای خانواده شما می تواند به طور تصادفی، تشویقی برای رفتارهای پرخاشگرانه طوطی باشد ؛واکنش های عملی نسبت به اقدامات طوطی به احتمال زیاد می تواند رفتارهای خصمانه را تقویت کند . به جای صرف انرژی و انجام حرکات نمایشی و محرک ، با صدای آرام و حرکات آهسته طوطی خود را به آرامش دعوت کنید . او این اشارات و علایم را از شما یاد خواهدگرفت .

* شما و همسرتان قدرت بسیار زیادی برای تغییر رفتار طوطی نسبت به فرزندان خود دارید ؛به طوطی خود نشان دهید که عاشق فرزندان خود هستید و برای آنها ارزش قائلید و به او بفهمانید که آنها عضو ارزشمندی برای گروه هستند. روشن است که شما از اینکه طوطی جایگاه خود را در زندگی شما درک نکرده است وحشت زده هستید . او در جایگاهی نیست که بخواهد تصمیم بگیرد که چه کسی باید در خانه شما زندگی کند . 

* به فرزندان خود کمک کنید تا تعامل سرگرم کننده ای با طوطی شما داشته باشند ؛آموزش ترفند را می توانید خارج از قفس انجام دهید . در این حالت همگی احساس امنیت بیشتری خواهند داشت .آموزش ترفند یک برگ برنده برای انسانها است و این فرصت را در اختیار آنها قرار می دهد که ارتباط بیشتری با طوطی برقرار کنند و طوطی نیز در این زمان جایزه و پاداش های بسیاری بدست خواهد آورد بنابراین این آموزش برای هر دو موقعیت بسیار خوبی فراهم می کند .

* به طوطی خود بیاموزید که دیگر نیازی به پرخاشگری نیست ؛به گفته یک دامپزشک هلندی ، مشاهده طوطی ها در حیات وحش نشان می دهدکه در یک گروه از طوطی سانان، خشونت جایگاهی ندارد و طوطی های همنشین به دلیل باز نبودن کانالهای ارتباطی طبیعی می آموزند که انسانها را گاز بگیرند .انسان ها با مشاهده دقیق حالات و رفتار طوطی ها می توانند پیش سازهای رفتارهای تهاجمی و خشونت آمیز را در آنها شناسایی کنند و با اجتناب از رفتارهای خصمانه ، به روش موثرتری برای عبور از مشکلات و برقراری ارتباط دست یابند .

* از پروازهای تهاجمی طوطی جلوگیری کنید ؛ هرچند که من همیشه طرفدار پرواز کامل طوطی ها هستم اما به پروازهای تهاجمی آنها علاقه ای ندارم. اگر طوطی شما پرواز کرده و در همان حال به کودک شما حمله می کند، شاید با کوتاه کردن بال و آموزش مجدد طوطی بتوانید امنیت بیشتری برای فرزندتان فراهم کنید. هنگامی که طوطی شما رفتارهای خوشایند و قابل قبول را بیاموزد، می توانید اجازه دهید که پرهای طوطی مجددا بلند و کامل شود .

با آموزش درست و اجتماعی کردن طوطی ، آنها نیازی ندارند که رفتارهای ظالمانه ای در خانه شما داشته باشند .طوطی ها در صورت نبود مدیریت و آموزش رفتارهای صحیح ، برای رسیدن به اهداف خود به خشونت متوسل خواهند شد و در نهایت گاز گرفتن موثرترین شیوه برای برآوردن نیازهایشان خواهد بود .

ترجمه : سپیده

منبع :www. parsipet.ir

تغییر دادن قفس کاسکو

 

بهتر است قفس جدید کاسکو از قفس قبلی بزرگتر باشد تا انگیزه کافی برای جابه‌جایی در کاسکو به وجود آید.

ابتدا قفس جدید را چند روز در نزدیکی قفس فعلی کاسکو قرار دهید، بطوریکه کاسکو بتواند آنرا براحتی بررسی نموده و ببیند. 

بعد از چند روز قفس جدید را به قفس فعلی کاسکو کاملاً نزدیک کنید حتی المقدور بچسبانید.

پس از مدتی درب دو قفس را رو در روی یکدیگر باز کرده بطوریکه دو قفس به همدیگر راه داشته باشند.

توجه داشته باشید که کاسکو حیوانی کنجکاو و فضولی می باشد و احتمالاً در این مرحله خود برای ارضای حس کنجکاوی وارد قفس جدید می شود. اما شما پس از ورود کاسکو به قفس جدید به سرعت آنرا از قفس قدیمیش جدا نکنید چون کاسکو هنوز علاقه دارد شبها در قفس قدیمی خود بخوابد.

بهتر است در قفس جدید از خوراکی‌های مورد علاقه کاسکو استفاده کنید.

بعد از چند روز ظرف آب و غذای کاسکو را از قفس قدیمی به قفس جدید انتقال دهید و منتظر شوید تا کاسکو کم کم به قفس جدید برود.

در ابتدا اگر بجز میله نشیمن اصلی از یک میله دیگر کمکی استفاده کنید و در ۲ ارتفاع متفاوت آنها را قرار دهید، به کم شدن ترس کاسکو از ارتفاع و محیط جدید کمک می کند.

اگر در ساعات اولیه و حتی چند روز اول کاسکو در کف قفس نشست و روی میله نرفت ،امری طبیعی است ونگران نباشید کم کم کاسکو با کم شدن ترسش به همه جای قفس می رود.

http://kasko-parrot.blogfa.com

نویسنده [ SA.PEZESHK]    

حمام کردن کاسکو

برای حمام کردن کاسکو بهتر است نکات زیر را در نظر داشته باشید. من شخصاً کاسکو خودم را با این روش حمام می کنم و تاکنون مورد خاصی مشاهده نکردم :

اگر کاسکو را تازه به منزل آورده اید حداقل تا یک هفته از حمام نمودن آن خودداری نمایید. چون  کاسکو شما در روزهای اولیه در استرس به سر می برد و  جابه‌جا نمودن قفس و بردن کاسکو به حمام، جایی که صدای قار زدن حالت اکو پیدا می کند برایش چندان خوشایند نیست.

تعداد دفعات حمام نمودن کاسکو در تابستان هفته ای یکبار و در زمستان دوهفته یکبار می باشد و بیشتر از این مقدار حمام کردن کاسکو به جز اتلاف وقت برای شما و مستعد نمودن کاسکو برای ابتلا به بیماریها منفعت دیگری ندارد. زیاد حمام بردن کاسکو باعث از بین رفتن باکتریهای مفید در لابه‌لای  پرها و آسیب پذیر شدن آنها می شود. گرد های بین پرهای کاسکو که شکلی مانند شوره سر انسان دارد ، طبیعی و بر اثر عملکرد صحیح غدد چربی حاصل می شود و هرگز درصدد از بین بردن آنها نباشید.

مکان حمام کردن باید محصور باشد . هرگز در هوای آزاد حتی در تابستان کاسکو را خیس نکنید.

کاسکو را با قفس خودش به حمام منتقل نمایید و قفس را در کف حمام قرار دهید. اگر کاسکو شما کاملاً اهلی نیست از بیرون آوردن آن از قفس خودداری نمایید.

در صورتی که کاسکوی اهلی خود را برای حمام کردن از قفس بیرون می آورید قبلاً مطمئن شوید پنجره هواکش حمام بسته و درب توالت فرنگی و امثال آن باز نباشد. 

برای حمام کردن کاسکو حتماً نیاز به دوش تلفنی دارید و اگر این امکان برای شما مقدور نیست باید در جایی کاسکو را حمام کنید که شیلنگ آب گرم و سرد با سری آب پاش وجود داشته باشد. وجود شیلنگ آب برای کنترل کردن جهت پاشش آب به کاسکو ضروری است تا بتوانید از ریختن آب به سر کاسکو جلوگیری نمایید. هرگز قفس پرنده را زیر علمک دوش حمام قرار ندهید.

عدم شستن سر کاسکو به این علت است که اگر آب وارد سوراخهای بینی کاسکو شود  تولید عفونتهای  تنفسی نموده و موجب تلف شدن پرنده می شود. کسانی هستند که می گویند ما همیشه کاسکو خود را زیر دوش آب می گذاریم و تاکنون اتفاقی برای پرنده نیافتاده است که البته باید به ایشان خاطر نشان نمود اگر در آینده یکبار این اتفاق بیافتد برای تلف شدن کاسکو کافی است.

برای شروع ابتدا دمای آب را تنظیم کنید. دمای آب باید به میزانی باشد که دست شما ولرم بودن آب را احساس نماید. در زمستان می توانید ولرمی آب را کمی گرمتر تنظیم نمایید.

آبپاش باید با فشار کم تنظیم شود و هرگز از فشار زیاد آب استفاده ننمایید.

قبل از شروع  چند دقیقه ای در مقابل کاسکو دستان خود را زیر آب بگیرید و با آب بازی کنید تا کاسکو از ایمن بودن آن اطمینان حاصل کند.

ابتدا پنجه پاها  را با آب خیس نمایید. و میله نشمینگاه  را بشویید. فضله های کف قفس را با آب خیس نمایید تا بعدا راحت  شسته شوند.  ظروف آب و غذای کاسکو را بشویید. این کارها باعث می شود تا کاسکو کم کم با آبپاش آشنا شده و ترسش بریزد.

کم کم آب را از پنجه پاها به بالاتر ببرید و شکم و انتهای بال ها را خیس نمایید. به آرامی جریان آب را بالاتر ببرید تا بالها را کاملا خیس نمایید. محل خروج فضولات را بشویید. سینه کاسکو را خیس نمایید و بشوئید. اگر کاسکو اجازه می دهد بالهای آن را با دست باز کنید و زیر بالها را هم بشوئید ولی اگر کاسکو از این کار ترس دارد اصراری به آن نداشته باشید.

توجه ویژه داشته باشید ما در حمام کردن کاسکو اصلاً سر پرنده را خیس نمی کنیم. و شستشو را تا گردن و روی بالها ادامه
می دهیم. به عنوان مثال فرض کنید خود شما در حمام بخواهید بدون خیس نمودن سر بقیه بدن را بشوئید.

به هیچ عنوان برای شستن کاسکو از شامپو استفاده ننمایید. حتی شامپو بچه و حتی شامپوهایی که در برخی پرنده فروشی‌ها به عنوان شامپو مخصوص کاسکو فروخته می شود. شستن کاسکو با شامپو سبب از بین رفتن غدد چربی در انتهای دم می شود که در ادامه این کار باعث شکنندگی پرها و ریختن آنها می شود. همیشه و در همه حال در نظر داشته باشید باید با کاسکو طوری رفتار کنید که این پرنده در طبیعت زندگی می کرده است. کاسکوها در طبیعت با بارش باران حمام می گیرند و سعی می کنند با پائین گرفتن سر خود از ورود قطرات آب به بینی خود جلوگیری کنند.

کف قفس و ظروف غذاخوری را شسته و در سر جای خود قرار دهید.

پس از اتمام حمام که حدود ۳ تا ۵ دقیقه طول میکشد باید کاسکو را خشک نمایید.

کاسکوها اگر خیلی اهلی و دست آموز نباشند از اینکه آنها را در حوله بپیچید ناراحت می شوند. پس اگر کاسکو شما هنوز رام نشده از اینکار خودداری نمایید که باعث ترس شدید کاسکو از شما می شود.

در تابستان می توانید اجازه دهید کاسکو خودش را بصورت طبیعی خشک نماید اما در زمستان حتماً کاسکو را با سشوار و درجه  ملایم و ولرم خشک نمایید. سشوار را به یکجا متمرکز نکنید تا پرها و بدن پرنده نسوزد.

بیشتر کاسکوهایی که من دیدم هم از حمام کردن لذت می بردند و هم از سشوار کشیدن.

[نویسنده SA.PEZESHK ] 

نگهداری اولیه در بدو ورود کاسکو به منزل

در صورت امکان کاسکو را با همان قفسی که  تاکنون در  پرنده فروشی  بوده خریداری کنید. البته توجه داشته باشید قفس خیلی آلوده نباشد که این آلودگی به خانه منتقل گردد.

قفس کاسکو را تا قبل از آرام شدن در جایی قرار دهید که محل تردد افراد نباشد و فقط از دور نسبت به افراد خانواده دید داشته باشد.

قفس کاسکو را در کنج دیوار قرار دهید تا حداقل از دوطرف محصور به دیوار باشد و کاسکو از آن دو سمت احساس امنیت نماید. اگر امکانش نبود حداقل از یک طرف به دیوار محصور نمایید.

ارتفاع مناسب قفس کاسکو ۵/۱ متر از سطح زمین است.

قفس را روی زمین قرار ندهید چون به سرعت حشرات از قبیل مورچه ها به آن حمله ور می شوند.

محل قرار گرفتن کاسکو نباید به هیچ عنوان در معرض جریان هوا باشد. ( کوران و یا باد کولر )

کاسکو را در همان قفسی که تا منزل آوردید نگه دارید و از جابه جا کردن آن خودداری کنید.

فقط یک نفر مسئول رسیدگی به کاسکو باشد و توجه داشته باشید این یک نفر همان صاحب اصلی کاسکو باشد.

در ابتدا بجز مواقع رسیدگی به کاسکو به سراغش نروید، مطلقاً به افراد دیگر اجازه نزدیک شدن به قفس کاسکو را ندهید.

برای تعویض ظروف غذا و سینی زیر قفس در روز یک یا دو بار به سمتش بروید.

در هنگام رسیدگی سعی کنید قفس را خیلی تکان ندهید ولی با اعتماد به نفس و بدون ترس از حمله کاسکو این کار را انجام دهید.

به خاطر داشته باشید کاسکو ترس شما را متوجه شده و اگر بفهمد با قار زدن و گارد گرفتن توانسته شما را بترساند ، شدیدتر به کار خود ادامه می دهد.

از دویدن ، فریاد کشیدن ، پرتاب کردن اشیا، ترکاندن بادکنک و …  در کنار قفس کاسکو اکیداً خودداری نمایید. به هیچ عنوان کاری نکنید که باعث ترس و استرس کاسکو شود.

بهتر است از این پس موسیقی را با صدای ملایم در منزل گوش کنید تا BASS  صدا کاسکو را اذیت نکند.

ابتدا یک پارچه سفید روی قفس انداخته و از دور با آن صحبت کنید.  بهتر است از همان لحظه خروج از مغازه این پارچه را روی قفس بیاندازید . سپس ابتدا نیمه قفس را پس بزنید و پس از مدتی پارچه را از تمام قفس را بردارید.

از همان ابتدا برای کاسکو اسم انتخاب کرده و هنگام رسیدگی او را با محبت به نامش صدا کرده و با او صحبت کنید.

بعد از گذشت مدتی که کاسکو کمی آرام تر شد به تدریج سعی کنید بعضی خوراکی ها را با دست و البته از بیرون قفس به او بدهید  اگر کاسکو ترسید و عکس العمل نشان داد این کار را متوقف کنید ولی اگر از ترس و میزان قار زدنش کم شد ای کار را تمرین کنید تا وقتی که غذا را از دست شما بگیرد. این کار را می توانید بعد از یک هفته از ورود کاسکو به محل جدید شروع کنید.

غذا را بین دو انگشت شصت و اشاره به شکلی بگیرید که کاسکو به راحتی آنرا گرفته و منقارش با دست شما تماس نداشته باشد، مثلاً تخمه آفتابگردان را به شکلی بگیرید که سر و ته تیز دانه بین انگشتان شما قرار بگیرد.

سعی کنید خوراکی مورد علاقه کاسکو را پیدا کنید و از آن برای تربیت و تعلیم کاسکو استفاده کنید. این خوراکی مورد علاقه برای هر کاسکو متفاوت است ولی اکثراً به تخمه آفتابگردان ، سیب درختی زرد ، پسته و بادام علاقه نشان می دهند.

در صورت حمله از طرف کاسکو و یا حتی گاز گرفتگی  به هیچ وجه با او دعوا و به سمتش حمله نکنید.

چون کاسکو  از تمامی حواس خود  برای شناخت طرف مقابل  استفاده می کند سعی کنید در ابتدا خیلی تغییر ظاهر ندهید و همیشه با یک لباس به او نزدیک شوید و از عطر استفاده نکنید تا با بوی بدن شما اخت گردد.

چطور از پرندگان خانگی نگهداری کنیم؟